Görün nə aləmdir, bizim analar,Biri övladına çırağım deyir.Görürsən o biri öz laylasındaPənahım, igidim, qoçağım deyir.

Biri də: can bala, qulaq as, sənsiz,Sərt qışa çevrilər bahar, yaz sənsiz,Bəxtimin qapısı açılmaz sənsiz,Solar çiçək bağım, gül bağım, deyir.

Bir ana səslənir: balam, ay balam,Mənim günəş balam, mənim ay balam,Dünyada tapılmaz sənə tay balam,Sənsən ucalığım, Şahdağım, – deyir.

Bir ana qaldırıb zilə səsini,Oxuyur ömrünün xoş nəğməsini.Öpüb dönə-dönə öz körpəsiniƏn gözəl çağımdır, bu çağım, deyir.

Bir qonşu evdəsə cavan bir anaÖz körpə ilkini basıb bağrına,Böyük məhəbbətlə süd verir ona,Körpəmsiz olmasın qucağım, – deyir.

Bir ana dillənir: “Mənim ülkərim,Gözümün işığı, canım, ciyərim.Səninlə dağılır dərdim, kədərim.Sənsiz işıqlanmaz ocağım, deyir.

Gəncliyim ötsə də, xoşbəxtəm yenə,Mahnılar qoşuram xalqa, vətənə.Hər yerdə ağsaqqal deyirlər mənə,Anamsa “gül balam, uşağım” – deyir.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring