Bir cavan qocaya dedi: – Ay əmi,Az güldür özünə qızı, qarını.Bir utan, bu yaşda eyib deyilmi,Niyə qaraltmısan ağ saçlarını.

O dedi: – Adətdir, biri öləndəQohumlar bürünür qara libasa.Bu ağ saçlarımı qaraldıb mən də,Ölən gəncliyimçün batmışam yasa.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets