Yolda öz-özünə danışan adam,danışıb özünə söydürən adam,əlinin üstünə«ana» kəlməsini döydürən adam,min illərə qalmış üzünün gülməsi,görürəm ürəyini çatlamağa qoymamış,əlin üstdə çat vermiş «Ana» kəlməsi.

Evimizin divarındakı çatlar,gecə-gündüz sizi daşıdım ürəyimdə,Bu dünyanın nə zülüm işləri var-üst-üstə düşdüürəyimdəki çatlarla divardakı çatlar.

Evimizin divarındakı çatlar!Üzü sizə sarıydı bütün yazdıqlarımın,Çat vermiş dostlarıSıranıza düzə-düzə,kimin günahı vardı bağışladım sizə.

Dostlar! Sevinin, qanadlanın, uçun!hamımız birgə, həm də tək-tək,eyni dərdləri çəkmişik demək –Heç olmasa bircə yol bu çatlarçünürəyimiz sevinsin barı-günahımız ayrı-ayrı,eynidi, birdi ancaqürəyimizin çatları –

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets