هر زمان کان قد و بالا ز نظر میگذردوه چها بر دل و بر دیدهٔ تر میگذرد

منعم ای شیخ ز نظاره مکن کز رخ دوستتو چه دانی که چه بر اهل بصر میگذرد

ای که بر من گذری محو کنی از خویشمهمچو خورشید که بر دور قمر میگذرد

تو که چندین بکشی دامن از افتادهٔ عشقدست کوتاه منت کی بکمر میگذرد

گفتهٔ واضح از آن رو همه شیرین آمدبزبانش سخن از لعل و شکر میگذرد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets