شاه را تاج ثنا دادم نخواهم بازخواستشه مرا نانی که داد ار باز می‌خواهد رواست

شاه تاج یک دو کشور داشت لیک از لفظ منتاجدار هفت کشور شد به تاجی کز ثناست

شه مرا نان داد و من جان دادمش یعنی سخننان او تخمی است فانی جان من گنج بقاست

گنج خانهٔ هشت خلد و نه فلک دادم بدودادهٔ او چیست با من پنج خایهٔ روستاست

آن قدر ده‌گانه‌ای کان پنج دهقان می‌دهندهم دعا گویانش را دادم که آن مزد دعاست

من چراغم نور داده باز نستانم ز کسشاه خورشید است و اینک نور داده باز خواست

آری آری ماه را خورشید اگر نوری دهدباز خواهد خواست آنک شاه خورشید سخاست

طفل می‌نالید یعنی قرص رنگین کوچک استسگ دوید آن قرص از او بربود و آنک رفت راست

بنده با افکندگی مشاطهٔ جاه شه استسیر با آن گندگی هم ناقد مشک ختاست

روغن مصری و مشک تبتی را در دو وقتهم معرف سیر باشد هم مزکی گندناست

گر به مدحی فرخی هر بیت را بستد دهیدر مدیح بکر من هر بیت را شهری بهاست

صد هزاراست این فضیلت گر رسد اندر شمارتا به چپ کردی حساب این فضیلت‌های راست

مقتدای نظم و نثرم چون قلم گیرم به دستخود قلم گوید کرا این دست باشد مقتداست

گرچه روز آمد به پیشین از همه پیشینیانبیش و پیشم در سخن داند کسی کو پیشواست

موی معنی می‌شکافم دوستان را آگهی استدشمنان را نیز هر موئی بر این معنی گواست

جزوی از اشعار من سلطان به کف می‌داشت بازمدحت شاه اخستان بر خواند و ز آتش رشک خاست

گفت کاین مداح ما را خاص بایستی دریغکاین چنین مدحت که ما خواندیم هم ما را رواست

خاصگان گفتند کاین منت ز خاقانی است بسکافرین شاه شروان در کف سلطان ماست

گفتم احسان شما بگذشت و احسان امیرجاودان مانده است و ای طغرای اقبال شماست

Şahdan tərif tacını istəmirəm geri mən,
O verdiyi çörəyi geri istəyir nədən?
Padşahın hökmünə baxırdı iki diyar,
Oldu yeddi iqlimə söz tacımla hökmdar.
Şah mənə verdi çörək, mən ona cantək əsər,
Çörək yeyilib gedər, söz yaşayar min illər.
Səkkiz cənnət, doqquz göy verdim şaha xəzinə,
Beş yumurta gəliri olan kənd verdi mənə.
Beş kəndlinin verdiyi onda bir vergi qədər,
Duaçıya verdim ki, şaha dua edələr.
Mən çırağam, verdiyim nuru geri almaram,
Padşah bir Günəşkən, nurunu aldı tamam.

Günəş Aya nur verər, verdiyini qaytarar,
Səxavət Günəşidir, demək, bizim şəhriyar.
"Qoğal kiçikdir" deyə ağlayırdı bir uşaq,
İt yüyürüb, əlindən cəld onu da qapdı, bax.

Qul verər zillətilə şahın adına zinət,
Sarımsaqla yoxlanar Çin müşkündə keyfıyyət.

Tibet müşkü və Misir yağı yoxlanan zaman,
Sarımsaq ilə kəvər məhək daşıdır, inan!

Fərruxi bir mədhinə bir kənd aldısa əgər,
Mənim hər bir beytimin qiymətidir bir şəhər.

Yaxşı hesab eləsək aradakı fərqi biz,
Yüz mindən də çox olar mənim haqqım, şübhəsiz.
Mən nəzmdə, nəsrdə qələmimlə rəhbərəm,
Rəhbərlik qüdrətimi təsdiq eyləyir qələm.

Şerə keçmiş şairlər saçmışsalar əgər nur,
Məni görüb deyərlər: ən böyük şair budur.

Məna tükü demirəm qələmlə, bilir dostlar,
Düşmənlərin hər tükü edər sözümə iqrar.

Şah əlində görəndə mənim şerlərimdən,
Axsitanın mədhini, alovlandı qibtədən.

Dedi: - Əfsus, bu məddah bizim olaydı gərək,
Belə tərifə layiq bizik bu dünyada tək.

Nədmlər dedi: - Əhsən Xaqaniyə bir daha,
Şirvanşahın mədhini vermiş bizim padşaha.

Dedim: - Düşüb qiymətdən verdiyiniz hədiyyə,
Lakin, mənim töhfəmin haqqı var ölməzliyə.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Praise