ای صبح مرا حدیث آن مه کنای باد، مرا ز زلفش آگه کن

ای قرصهٔ آفتاب پیش منبگشای زبان، قصد آن مه کن

ای خیل خیال دوست هر ساعتاز سبزهٔ جان مرا چراگه کن

ای لاف زده ز عشق و دل دادهجان هم بده و به کوی او ره کن

ای خاقانی دراز شد قصهجان خواهد یار قصه کوته کن

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love