در این عهد از وفا بوئی نمانده استبه عالم آشنارویی نمانده است

جهان دست جفا بگشاد آوخوفا را زورِ بازویی نمانده است

چه آتش سوخت بستان وفا راکه از خشک و ترش بویی نمانده است

فلک جائی به موی آویخت جانمکز آنجا تا اجل مویی نمانده است

به که نالم که اندر نسل آدمبدیدم آدمی‌خویی نمانده است

نظر بردار خاقانی ز دونانجگر می‌خور که دلجویی نمانده است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love