ای دل به عشق بر تو که عشقت چه درخور استدر سر شدی ندانمت ای دل چه در سر است

درد کهنت بود برآورد روزگاراین دردِ تازه‌روی نگوئی چه نوبر است

شهری غریب دشمن و یاری غریب حسناینجا چه جای غم‌زدگان قلندر است

گفتم مورز عشق بتان گرچه جور عشقانصاف می‌دهم که ز انصاف خوش‌تر است

اینجا و در دمشق ترازوی عاشقی استلاف از دمشق بس که ترازوت بی‌زر است

اکنون که دیدی آن سرِ زنجیر مُشک‌پاشزنجیر می‌گسل که خرد حلقه بر در است

جوجو شدی برابر آن مشک و طرفه نیستهرجا که مشک بینی جوجو برابر است

از کس دیت مخواه که خون‌ریز تو تویینقب از برون مجوی که دزد اندرون‌ْ در است

خاقانی اَست و چند هزار آرزوی دلدل را چه جای عشق و چه پروای دلبر است

بیچاره زاغ را که سیاه است جمله تناز جمله تن، سپیدی چشمش چه درخَور است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love