جو به جو عشقت شمار دم زدن بر من گرفتجو جوَم کرد و چو بشنید آه من بر من گرفت

آهی از عشقت درون دل نهان می‌داشتمچون برون شد بی‌من او راه دهن بر من گرفت

عشقت آتش در من افکند و مرا گفتا منالنالهٔ آتش به گاه سوختن بر من گرفت

دل به دست خویشتن شد کشته در پای غمتخود به خود کرد این و جرم خویشتن بر من گرفت

عشق می‌خواهد که چون لاله برون آیم ز پوستمن چو گل بودم درون پیرهن بر من گرفت

گفتم آخر درد خاقانی دوا یابد به صبرچون طبیب عشق بشنید این سخن بر من گرفت

Sənin eşqin xırda-xırda nəfəsimi kəsdi, yar!
Öz ahımla öz sinəmdə açdı dərin yaralar.

Eşqin ilə gizli bir ah saxlayırdım ürəkdə,
O ah qalxıb boğazıma, məni qəhərlə boğar.

Eşqin salıb canıma od, mənə dedin: - Ağlama!
Sızıldayan oddur, ancaq eşqin məni qınayar.

Öldürərək öz-özünü könül sənin qəmində,
İndi məni yaxalayıb deyər: - Sənsən günahkar.

Eşq istər ki, lalə kimi çıxım tamam qabıqdan,
Qızıl gültək, göynəyimdə tutmaq istərkən qərar.

Dedim: - Səbir əlacmıdır Xaqaninin dərdinə?
Bunu mənə eyib tutdu eşqə vaqif olanlar.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love