گر به شروانم اهل دل می‌مانددر ضمیرم سفر نمی‌آمد

Şirvanda olsaydı sirdaşım əgər,Fikrimə bir səfər gəlməzdi, inan.

ور به تبریزم آب رخ می‌بودارمنم آبخور نمی‌آمد

Olsaydı hörmətim Təbrizdə hərgah,Məskənim olmazdı, əlbəttə, aran.

ور به ارمن دو جنس می‌دیدمدل به جای دگر نمی‌آمد

Arranda olsaydı qiymət verənim,Başqa bir aləmi etməzdim məkan.

هرچه می‌کردم آسمان با مناز در مهر در نمی‌آمد

Nə qədər çalışdım, çapaladımsa,Mənimlə olmadı fələk mehriban.

هرچه می‌تاختم به راه امیدطالعم راهبر نمی‌آمد

Zəhmət çəkdimsə də arzu yolunda,Taleyim gülmədi üzümə bir an.

خون همی شد ز آرزو جگرمو آرزوی جگر نمی‌آمد

Ciyərim həsrətlə qana döndüsə,Taleyim olmadı əlimdən tutan.

آرزو بود در حجاب عدمبه تمنا به در نمی‌آمد

Yoxluq pərdəsinə büründü istək,Yalvardım, girmədi əsla qapımdan.

همتی نیز داشتم که مرادو جهان در نظر نمی‌آمد

Dünyaya sığmayan hümmətim vardı,Ona dar gələrdi hər iki cahan.

بیش بیش آرزو که بود مرابا کم کم به سر نمی‌آمد

Arzum, istəklərim dərya qədərdi,Bir az da olmadı qarşımda əyan.

آب روزی ز چشمهٔ هر روزیک دو دم بیشتر نمی‌آمد

Ruzinin suyu da hər gün çeşmədənAncaq iki qətrə oldu nümayan.

دل نمی‌داشت برگ خشک آخروز جهان بوی تر نمی‌آمد

Könlümün bir quru yarpağı yoxdu.İndisə qalmışdı gör necə üryan.

ترک بیشی بگفتم از پی آنککشت دولت به بر نمی‌آمد

Əlimi üzmüşəm bolluqdan, axır,Dövlət tarlasa da bar vermir olan.

آنچه آمد مرا نمی‌بایستو آنچه بایست بر نمی‌آمد

Mənə verilənlər olmalı layiq,Layiq olanı da vermədi dövran.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate