Ömür-zaman
Çağladı sellər kimi,ömrümdən axdı,Zamanın qarşısındaduruş gətirəmmədi.Axdı, fəsillər axdı,Cilovlaya bilmədikayları, fəsilləri.Dayandıra bilmədik,Balıq kimi sürüşübəldən çıxan illəri.Bu duyğular içindəqəlbimdən qanlar axdı,Qara sevdalar kimi,Başımın üzərindənqara dumanlar axdı.Həsrətli şeirləringəlhagəli başladı,Qələmimdən mürəkkəb,gözümdən yaşlar axdı.Sal qayalar yenə dəqaldı qayalığında,Bizi elə əritdizaman öz axarında,Sanki dağ çaylarındaxırdaca daşlar axdı.
2002, 18 yanvar
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/zelimxan-yaqub-omur-zaman
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Dastan söylə, Abbas çatsın Gülgəzə,Nağıl danış, göydən düşsün üç alma.
Xəbərim olmadıVuran məni elə vurdu,Daşdan xəbərim olmadı.
Döndü daha əfsanəyə, NağılaKəndimizə getmişdim. Qarlı bir qış günündə*Hacımurad dayının evinə gəldim. Yaşı yüzü haqlamış*
Yaxşı gün – yaman günGələn günün xoş xəbərlə gəlirsə,Yaxşı gündü, yaxşı gündü, yaxşı gün.
Poems by other poets
Dəryada hərb, yerdə də hərb, asimanda hərb,Ey aləmin ilahi, nədir bunca hərbü zərb?
Yuxumda balıq olmuşdumYuxumda, pullarıişim-işim işıldayan,
Molla Əsədulla Faiq təxəllüsünəCənabından yana intizardıq,İstərdik bilək keyfiyyəti-hal,
Ya rəb, kərəm et, ol büti-məhparə qayıtsınYa rəb, kərəm et, ol büti-məhparə qayıtsın,Bir rəhm eləsin bu dili-bimarə, qayıtsın.