Qoymaram
Ana Vətən, ana torpaq, ana yer,Duman səni bürüməyə qoymaram.Qara bulud çox döyməsin döşünə,Addım atıb yeriməyə qoymaram.
Nemət olub düzlərində bitərəm,Hər arzuma, istəyimə yetərəm.Daş olsam da, nəğmə deyib ötərəm,Bülbülləri kiriməyə qoymaram.
Həyat üçün deyilməmiş sözüm var,Ürəyimdə zəhmətinə dözüm var.Hər ağacın yarpağında gözüm var,Xəzəl olub çürüməyə qoymaram.
1977, 20 iyun
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/zelimxan-yaqub-qoymaram
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Xəstəxanada mənə baş çəkməyə gələnlərin əksəriyyəti bir-*birindən xəbərsiz eyni cümləni təkrar edirdilər: “Dur ayağa, xəs -*
Can ağrısının cavan xəstəyə sualıİstəyirdin bir nəfəsə yüz bələni aşasan,İstəyirdin dəniz kimi qaynayasan, daşasan,
Mən onda bildimBir dünya gözəli çıxdı qarşıma,İnsan nə deməkdi, mən onda bildim.
MənimdiBaşdan-başa qara geymiş ay gəlin,İtirdiyin oğuldumu, ərdimi?
Poems by other poets · Nature and spring
Bu diyari-Kərbəla, bu sən, xudahafiz, Hüseyn.Karivan yolandı Şamə, mən xüdahafiz, Hüseyn.
Bədayeyi-təbiətƏrzi-rüxi-bəhcət ediyor lövhi-təbiət,Feyzavəri-vicdan oluyor sanki həqiqet.
Bu axşam çimməyinGecə sakit, gecə lal,Ətraf sükut içində.
VətənQafqaz qitəsidir mənim vətənim,Simürğün sayəsində məskənim.