Şairlərdən seçmələr, 2
بدخشی
زیر و زبر اگر شود عالم ای بدخشی چه غم که در گذر است
کان جهان همچو شیشهٔ ساعت ساعتی زیر و ساعتی زبر است
بهاء، شیخ بهاءالدین عاملی، رضوانالله علیه
نان و حلوا چیست این تدریس تو؟ کان بود سرمایهٔ تلبیس تو
بهر اظهار فضیلت معرکه ساختی افتادی اندر تهلکه
تا که عامی چند سازی رام خود بسا صد افسون آوری در دام خود
چند بگشایی بر آنان چشم لاف چند پیمایی گزاف اندر گزاف؟
نه فروعت هست، نه باشد اصول شرم بادت از خدا و از رسول!
اندرین دنیا چه باشد؟ غول تو این ریایی درس نامعقول تو
درس اگر قربت نباشد زو غرض لیس تدریساً له بئس المرض
اسب دولت بر فراز عرش تاخت آنکه خود را زین مرض آزاد ساخت
(وله ایضاً)
علم نبود غیر علم عاشقی مسابقی تلبیس ابلیس شقی
بیدل
بر هستی ما دهر به نیرنگ چمیدن چون شمع کفاف است سرانگشت مکیدن
بایزید بسطامی
خواهی که رسی به کام، بردار دو گام یک گام ز دنیا و دگر گام ز کام
نیکو مثلی شنو ز پیر بسطام از دانه طمع ببر که رستی از دام!
بهاء (گویند از بلاد مراغه بوده)
های تا سر رشتهٔ خرد گم نکنی خود را ز برای نیک و بد گم نکنی
رهرو تویی و راه تویی، منزل تو هشدار که راه و چاه خود گم نکنی!
حرف التاء
تقی کاشانی
دل گفت مرا علم لدنی هوس است تعلیمم کن اگر تو را دسترس است
گفتم که الف گفت دگر هیچ مگوی در خانه اگر کس است یک حرف بس است!
فی حرف الثاء
ثنایی
زمان بیمهر و گیتی دشمن و دلدار مستغنی مرا بر آرزوهای ثنایی خنده میآید
ثابت قمی
چاره مرگ است، اگر کار به ناکس افتد مشکل اینجاست که کارم به کسی افتاده
ثنا
شرم از آن روز که یارم به سر بالین گفت سخت جانی که هنوزت نفسی میآید!
ثاقب
از پشت فلک بر شده در خانهٔ زین باش تا سیر تماشای جهان خانهنشین باش
بر مانده اهل دول دست مینداز از مکسب خود قانع یک نان جوین باش!
فی حرف الجیم
جمالالدین اصفهانی
ای تو محسود فلک! هم آز را گشتی اسیر وی تو مسجود ملک! هم دیوار را گشتی شکار
تو چنین بیبرگ در غربت به خواری تن زده
وز برای مقدمت روحانیون در انتظار
درگشاده، بار داده، خوان نهاده بهر تو
تو چنین اعراض کرده از همه بیگانهوار
چند سختی با برادر؟ ای برادر رام شو!
عافیت خواهی بیابی در سر دندان مار؟
بودهای یک قطره آبی، باشدت یک مشت خاک
در میانه چیست این آشوب، چه این کارزار؟
قوت پشه نداری، جنگ با پیلان مکن
همدم موران نئی تو شانهٔ شیران مخار!
جلوه، اسمش میرزا ابوالحسن بن سیدمحمد، از سادات طباطبایی اصفهان
خویش نه بشناسی ای فروشده در تن تن بنه این غفلت دراز برون کن!
چند نمایی که تو به من بنه این دیو؟ این تن خاکی که نیستی تو همی من!
جامه از مشهد
در مزرع دهر کز نشاط آمده پاک دهقان اجل نریخت جز تخم هلاک
چون دانهٔ گندم همه زان با دل پاک از خاک درآمدند و رفتند به خاک
جمال اصفهانی
تو بدین کوتهی و مختصری این همه کبر [و] عجب بوالعجبی است
یک وجب نیستی و پنداری کز سرت تا به آسمان وجبی است
(وله ایضاً)
اگر شلواربند مادر تو چو بند سفرهٔ تو بسته بودی
نزادی آن جلب تو قلتبان را جهان از نکبت تو رسته بودی
جناب اصفهانی
روزی که ز مشکلات حل میطلبند آنجا نه ترانه و غزل میطلبند
آواز همی کنند: کار آسان نیست! اینها همه صوت است، عمل میطلبند
حرف الحاء
سید حسن، از علمای غزنین بوده
تا چند ز جان مستمند اندیشی؟ تا کی ز جهان پر گزند اندیشی؟
آنچ از تو ستد همین عوض کالبد است یک مزبلهگو مباش! چند اندیشی؟
حافظ شیرازی
اسمش محمد، لقبش شمسالدین، از اهل شیراز و کمال او مشهور آفاق، در شرق و غرب عالم مقامات عالیهٔ او مشتهر، حکمرانان زمانش از انفاس او مدد جستندی و بعد از او پادشاه و گدا به تفأل کتاب او اعتقاد تمام دارند. «لسانالغیب»اش خوانند. مرقدش زیارتگاه خاص و عام، اشعارش مطبوع طبع انام، لکن افسوس که مقبرهٔ چنین شخص عالیمقام را بعضی از حسودان خود غرض به انهدام کوشیدند و میکوشند، و این بدنامی را در کتب تواریخ اغیار به یادگار گذاشتند، اهل فرنگ طعنه به ملت و دولت اسلام میزند. و در حق آن عارف ربانی بهتانها گفته و از راه ریا و تزویر نسبتها دهند؛ در جواب این خودغرضان خواجه اشعار مناسب سروده که برخی نوشته آید:
(من کلامه)
عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت که گناه دگری بر تو نخواهند نوشت!
من اگر نیکم اگر بد تو برو خود را باش هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت!
(من کلامه)
همه کس طالب یارند، چه هوشیار چه مست همه جا خانهٔ عشق است، چه مسجد چه کنشت
سر تسلیم من و خاک در میکدهها مدعی گر نکند فهم سخن، گو سر و خشت
نا امیدم مکن از سابقهٔ روز ازل تو چه دانی که پس پرده که خوب است، که زشت؟
نه من از خانهٔ تقوی به در افتادم و بس پدرم نیز بهشت ابد از دست بهشت
گر نهادت همه این است، زهی پاک نهاد! ور سرشتت همه این است، زهی پاک سرشت!
(وله ایضاً)
بیا که قصر امل سخت سست بنیاد است بیار باده که بنیاد عمر بر باد است!
غلام همت آنم که زیر چرخ کبود ز هر چه رنگ تعلق پذیرد آزاد است
نصیحتی کنمت یاد گیر و در عمل آر که این حدیث ز پیر طریقتم یاد است
مجو درستی عهد از جهان سست نهاد که این عجوزه عروس هزار داماد است
چه گویمت که به میخانه دوش مست و خراب سروش عالم غیبم چه مژدهها داد است
که: ای بلند نظر شاهباز سدرهنشین نشیمن تو در [نه] این کنج محنتآباد است
تو را ز کنگرهٔ عرش میزنند صفیر ندانمت که در این دامگه چه افتاد است
غم جهان مخور و پند من مبر ز یاد که این لطیفهٔ نغزم ز رهروی یاد است
رضا به داده بده وز جبین گره بگشا که بر من و تو در اختیار نگشاد است
نشان عهد و وفا نیست در تبسم گل بنال بلبل مسکین که جای فریاد است
(وله ایضاً)
فقیه مدرسه دی مست بود و فتوی داد که می حرام ولی به ز مال اوقاف است
خواجو
جز غم به جهان هیچ نداریم ولیکن گر هیچ نداریم، غم هیچ نداریم
خجندی، کمال
بر سر آن کوی چه گردیدن است یافت شده، این چه خروشیدن است؟
عشق [نه] در سینه، چه سود است این هیچ نه در دیگ، چه جوشیدن است؟
رهبر این ره طلبد از کمال بیرهه را این چه دوانیدن است؟
جبلی، عبدالواسع هراتی
معدوم شد مروت و منسوخ شد وفا زان هر دو نام ماند چو سیمرغ و کیمیا
شد راستی خیانت و شد زیرکی صفا شد دوستی عداوت و شد مردمی هبا
هر عاقلی به زاویهای ماند منحنی هر فاضلی به داهیهای ماند مبتلا
حرف الخاء
خاقانی، ترجمه حالش معلوم
هان ای دل عبرت بین از دیده نظر کن هان ایوان مداین را آیینهٔ عبرت دان
یک دم ز ره دجله منزل به مداین کن وز دیده دوم دجله بر خاک مداین ران
دندانهٔ هر قصری پندی دهدت نو نو پند سر دندانه بشنو ز بن دندان
از نوحهٔ جغد الحق ماییم به دردسر وز دیده گلابی کن درد سر ما بنشان
از خون دل طفلان سرخاب رخ افزوده این زال سپید ابرو، وین مام سیه پستان
کسری و ترنج زر، پرویز و سه زرین بر باد شده یکسر، بر خاک شده یکسان
گفتی که کجا رفتند آن تاجوران یکسر ز ایشان شکم خاکست آبستن جاویدان
خاقانی از این درگه دریوزهٔ عبرت گیر تا از در تو زین پس دریوزه کند خاقان!
(وله ایضاً)
خاقانیا ز نان طلبی آب رخ مریز کان حرص آب رخ برد، آهنگ جان کند
خیام، نامش عمر نیشابوری
برخیز و مخور غم جهان گذران بنشین و جهان به شادمانی گذران
در طبع جهان اگر وفایی بودی نوبت به تو خود نمیرسید از دگران
(وله ایضاً)
ناکرده گناه در جهان کیست؟ بگو! آن کس که گنه نکرد چون زیست؟ بگو!
من بد کنم و تو بد مکافات دهی پس فرق میان من و تو چیست؟ بگو!
خاوری
من عمری هوسپروری دل کردم عمر بگذشت، ندانم که چه حاصل کردم
خیالی هراتی
ای تیر غمت را دل عشاق نشانه خلقی به تو مشغول و تو غایب ز میانه
گه معتکف دیرم و گه ساکن مسجد یعنی که تو را میطلبم خانه به خانه
خواجه عبدالله انصاری
یارب بگشا گره ز کار من زار رحمی که ز خلق عاجزم در همه کار
جز درگه تو کی بُوَدم درگاهی محروم از این در مکنم یا غفار!
(وله ایضاً)
گر من گنه جمله جهان کردستم عفو تو امید است که گیرد دستم
گفتی که به روز عجز دستت گیرم عاجزتر از این مخواه که اکنون هستم
(وله ایضاً)
الله به فریاد من بیکس رس لطف و کرمت یار من بیکس بس
هر کی به کسی و حضرتی مینازد جز حضرت تو ندارد این بیکس کس
خرم کردکشی انصاری
ماند همان یگانهای عارف خدا جو روزی که از میانه خیزد من و تو و تو و او
آخر به جبر وحدت خواهیم شد ز کثرت یا قطرههای باران یا رود و چشمه و جو
(وله ایضاً)
خلاق جهان تویی تویی تو صورت ده جان تویی تویی تو
در خانه و باغ و راغ و کهسار واندر یم و کان تویی تویی تو
از کثرت آشکاری خویش از دیده نهان تویی تویی تو
آن کس که نیافتیم از وی ما هیچ نشان تویی تویی تو
خرم به تو زنده است دایم ذکرش به زبان تویی تویی تو!
خسرو
چو شکر بندگی گفتن نیاریم سپاس خواجگی را چون گذاریم؟
(وله ایضاً)
بیستون نالهٔ زارم چو شنید از جا شد کرد فریاد که فرهاد دگر پیدا شد
حرف الدال
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/zeynalabdin-maragayi-3-sairlerden-secmeler-2
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
شمهای از تمدن ژاپون را اجمالاً که سبب ترقی ایشان شده گفتم. با وجودی که قانون مدنیت اروپا را قبول کردهاند در مواظبت آیین و مذهب خود محکمتر از اول شده، مراقب شئونات آیین مذهبی خود بیش از پیش هستند. نسبت به سایر ارباب ادیان امانت و دیانتی که اینها دارند هیچ ملت ندارد. همه روزه به رونق معابد و بتخانههای خودشان میافزایند. ولی این فرنگیمآبان ما به محض اینکه یک ماه در فرنگستان ماندند، و همینقدر تحصیل زبان و اخلاق کردند که ایستاده بتوان شاشید، پس از مراجعت منکر آیین مذهب آبا و اجداد خود میشوند. علاوه بر انکار خودشان، در گمراهی دیگران هم اقامهٔ بینه و دلیل مینمایند: یعنی همان دلیلها که در مکاتب فرنگستان از کشیشان پروتستانی یاد گرفته، [بی]شعور بیان مینمایند. بدبختانه عقیدهشان این است که شریعت مطهره مانع از اجرای قانون اساسی است. و این قدر مدرک و تمیز ندارند که اولین قانون مکمل دنیا را صاحب شریعت مطهرهٔ اسلام در عالم ارائه نموده است. روزی یکی از مستفرنگها که خود را فاضلترین اهل ایران میدانست و در فرنگیمآبی اول شخص بود، به یک نفر از دوستان خود چنین نوشته بود:«تو قانون را چهقدر سهل و آسان میپنداری؟ تا سی هزار مسئله از شریعت اسلام محو نکنی و - العیاذبالله! - با آتش نسوزانی، اجرای قانون در اسلام نتواند شد.» آن شخص، مکتوب فاضل جلیل را به من بنمود و گفت: «شما را به خدا انصاف دهید که افکار باطل این فرقهٔ بیانصاف تا چه درجه است! نظم قانون و اجرای آن چه دخل به بطلان احکام شریعت مطهره دارد؟ ملت ژاپون از کدام مسائل شرعیهٔ خود یکی را ترک کردند؟ دولت عثمانی کدام احکام شریعت مقدسه را واگذارد؟ بلکه در استحکام بنیان شریعت مطهره زیاده بر سابق ساعی [شدهاند]. قانون چه چیز است؟ قانون همان دستورالعملی است که مولای متقیان امیرمؤمنان خلیفهٔ بر حق حضرت سیدالمرسلین، علیبنابیطالب - علیهالسلام - به مالک اشتر - رضیالله تعالی عنه - نوشته وقتی که به حکومت مصرش فرستادند. اگر بخوانند و بدانند که آن بزرگوار به مالک اشتر چگونه دستورالعمل داد هرگز برای ایشان شک و شبهه باقی نمیماند که قانون دول مغرب زمین از این دستورالعمل گرفته شده که کار خود را به درجهٔ علیا رسانیدهاند. غیر از سرمشق و دستورالعمل حضرت امیرالمؤمنین - علیهالسلام - هیچ مسلمان قانون دیگری را طالب نیست؛ خواه کشوری، خواه لشکری، خواه مالیات، خواه عدالت، خواه قضاوت. تماماً از روی دستورالعمل آن جناب اخذ شود کافی است.
İbrahim bəyin işinin sonu və təəssübkeşliyinin nəticəsi, 10نخستین صفات مروجین هر قانون، در هر دین و مذهب و قوم و ملت که باشند، امانت و دیانت است و باید با اعتقاد پاک و استواری در دین و مذهب خود قانون را برای رواج آیین خویش مجری بدارند؛ و الا برای بیدین و لامذهب نه قانون لازم است، نه نظام. چه اولین مرتبهٔ بیقانونی و بینظامی سهل گرفتن احکام مذهب است، و حال آنکه قانون و نظام برای حفظ شریعت و محافظت طریقت و نگاهداری معابد و صیانت احکام کتاب آسمانی است؛ و تربیت لشکر به جهت جهاد و دفاع هجوم اعادی میباشد. اگر گفته شود: قانون به جهت حب وطن و حفظ آن است، خواهم گفت: ابداً! سربازان، بلکه غالب رجال بزرگ طبقات مختلفهٔ ما، هنوز اسمی از حب وطن نشنیده و رسمی از آن را نفهمیدهاند؛ و کلیه از این عوالم دورند، ولی نتایج حسنه قانون شامل حال وطن خواهد گردید.بالجمله عنان سخن از دست رها شد، باز بر سر مطلب خود رویم.
İbrahim bəyin işinin sonu və təəssübkeşliyinin nəticəsi, 11بعد از دو هفته، حاجیه خانم به من گفت: «میرزا یوسف، یک سفر [به] «تانتا» بنما! وعدهٔ فلان فلان رسیده، آنها را تحصیل کن، اگر معذرت آرند که پنبه را نفروختهایم، در آنجا اقامت کرده مالها را بفروش و دوباره تجدید معامله مکن! از قراری که معلوم میشود، ابراهیم به این زودی تماماً به حال نخواهد آمد که کارها را بتواند انجام بدهد.»گفتم: «به چشم.»
İbrahim bəyin işinin sonu və təəssübkeşliyinin nəticəsi, 12الحاصل، روزگاری بدین نوع گذشت؛ مدت بیست و دو ماه تمام یک خانواده از کوچک و بزرگ پریشان حال و پریشان روزگار و از همه پریشانتر محبوبه بود که بدن رنجور، خاطر مشوش، افکار پریشان، ترک دوستان و همسایگان گفته، همه او را فراموش نموده و همه را کانلمیکن انگاشته، از جان و دل با جمیع حواس مشغول مریضی ـ که قالب بیروح است ـ بود.گر مخیر بکنندم به قیامت که چه خواهی دوست ما را و همه نعمت فردوس شما را
Poems by other poets
Ey yarım, sür dövranın, həmişə kim qalacaq,Kef elə, söhbət elə, həmişə kim qalacaq,
Edər hər qəmzədən məqtul yüz canı qara gözlərEdər hər qəmzədən məqtul yüz canı qara gözlər,Salıbdır mərdüm içrə gör nə qovğanı qara gözlər.
Qal indiBir səfərim düşdü qərib ellərəQal, Səlmi naz, gözü yaşlı qal indi
Bu Leyli LeyliEy ağalar, mən bu dərdə düşməzdimMəni dərdə saldı bu Leyli Leyli