Sənə bu hüsn, xəyal eyləmə müdam qalır,Çəməndə hansı güli-tər ələddəvam qalır?!

Qalıb bu pənd mənə yadigar pirimdən:Həmişə zində bu aləmdə niknam qalır.

Gözün könül quşun ovlar, əgərçi laçın təkVə leyk axır özü paybəndi-dam qalır.

O ləbləri ki, edər kami-aləmi şirin,Mənim kimi olu bir vaxt təlxkam qalır.

Gedər çü məstiyi-mey, zəhməti-xumar gəlir,Həmişə başda haçan nəşeyi-müdam qalır.

Həmişə aşiqinə naz edib, xəyal etməSənə bu rəngü ruxü zülfi-müşkfam qalır.

Əsər xəzan yeli gülzari-hüsnünə bir gün,Nə üzdə rəng, nə zülfündə bir nizam qalır.

Nə çeşmi-məstin edər böylə naz-naz nikah,Səhi qəddin nə bu növ ilə xoşxuram qalır,

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. O vaxta üz çevirib cümlə bədnəzər səndən,Məgər bu Raciyi-biçarə sübhü şam qalır?

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви