Hüsni-qalib və hüzni-cazib
Hüznafərin şairimiz A.Şaiq bəradərimə
Keçən gün idi gəzirdim, sataşdı gözlərim, ah, –Bir afətə... Necə afət? İşıqlı, canlı sabah...
Yox idi örtüsü, vardı üzündə sayeyi-qəm,Dodaqlarımda dil açdı nəşideyi-matəm.
O göy baxışlı gözəl hüzn ilə bəzənmiş idi.Qaşında nuri-təfəkkür, süruru sönmüş idi.
Yerin hilali-həzini mənə görünmüş idi,Gözəl qadın sönük idi, hilalə dönmüş idi,
O canlı yer günəşi matəmə bürünmüş idi.Sönük günəş, sönük ay didəmə görünmüş idi.
Günəş cəmali sönükdü, hilali qaşları da,Gözəldi matəmə batmış gözəl baxışları da.
Nə dadlı idi gözündə o qəmli cazibəsi!Dedim ki, bəxti ilə var, demək, müharibəsi.
Baxardı göy baxışıyla yerə çü ruyi-həsən,Toxundu könlümə halı... Dedim ki boşluğa: sən, –
Sən ey səmayi-tühi! Ey cahani-biidrak,Həmişə tərs, müdam əksinə dönən əflak!
Bu göz ki gülməyə layiq, nədəndi qəmli gəzər?Bu böylə-olmaz idi, olsa idi səndə nəzər.
Zavallıcıq baxıyordu, baxışlarında zilal,Baxıb da qaşlarına söylədim: zavallı hilal!
Günəş üzündə bulutlar hilalı sayənüma?!Qaranlıq oldu gözümdə o dəm zəminü səma.
Hilalına yaxışırkən gülüş, o nə qəm idi?Günəş cahanına baxdım ki, ərzi-matəm idi.
Hilal yüksəliş istər, günəş də nurü həyat,Nədir, dedim, bu işıqlar üzündəki zülmat?..
Günəş cəmalı, hilal qaşları hilal misal,Sabahı qəmlə bürünmüşdü misli-şəmsü hilal.
Toxundu könlümə halı o qəmli dilbərin, ah!Bütün bu varlığım oldu kəbidi-atəşgah...
Gözümdə çöhreyi-aləm ki pərdədar oldu,Səhabi-hüznlə çeşmim də giryəbar oldu.
Bu göy baxışlı gözəldən gəlirdi yaş gözümə –Və damlayırdı o yaşlar yağış kimi üzümə.
Səmavi bir mələk idi, məlikeyi-xaki,Yer üstü olsa da cayi, ucaydı əflaki.
O hüzni-dilbərə baxdım, baxışlarım yaşdı,Həzin baxışlarım ol ruy ilə qucaqlaşdı.
Onun üzündə həzin kölgə vardı nur kimi,Gəzər, dururdu bu yerdə səmavi hur kimi.
Gələn-keçən də var idi birər zilal misal,Mənim də çeşmimi parlatdı ol pəriyi-məlal.
Gözüm o hüznlə əyləndi, doğdu fikrimə nur,Bu qəmlər ilə bərabər üzündə vardı qürur.
Qururu mən sevəməm erkəyin üzündə... əvət,Qürur üçün yaranıbdır cəmali-nisviyyət.
Qürur od kimidir erkəyin üzündə, vəli –Sevimlidir o təkəbbür öpərsə bir gözəli.
Görüb də qaşları qəmli günəş cəmalında,İki məluli düşündüm onun məlalında.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/hadi-husni-qalib-ve-huzni-cazib
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Bir xeyli zaman tifl yatar həbsi-şikəmdə,Ordan atılır dəhrə xilas olduğu dəmdə.
Aləmi-müsavatdanRuhülqüds təbiətimə*Ey təb'i-vəsi'im, səni sığdırmayır aləm,
İranlı qardaşlarımaİran! O bizim Şərqimizin məhdi-kəmalı,Ərbabi-ədəb bəsləyən ağuşi-cəlalı.
İnsanların tarixi faciələri, yaxud Əlvahi-intibah1Həyatın səsləri guşumda həp fəryad şəklində,
Стихи других поэтов
Əqlim başdan getdi, xiyalım çaşdı,Giriban çak oldu, bellər açıldı,
A zalımMəgər məşuq aşiqin dərdindənHalı olmaz, xəbər bilməz, a zalım
Müxəmməs: Al yaşıl abı sarı bənövşə qara qırmızıAl yaşıl abı sarı bənövşə qara qırmızıAlasan geydirəsən həmişə yara qırmızı
Sultan Əbdülməcidə xitabənEy padşahım bir dur,Dərvişi fərəhnak et,