Qırçın-qırçın göy ləpələr,Nə xəfifdir, nə incədir.Onu şerə çəkmək olmaz,O, ən zərif düşüncədir.

Şüy balıqlar su altdadır,Quba qazlar, qular üstə.Qağayılar parıl-parıl,Qanad çalır sular üstə.

Ağ ulduzlar göy Xəzərə,Düşür gümüş damcı kimi......Birdən xəzri baş qaldırıbŞaqqıldadı qamçı kimi.

Yürüş etdi boranlı qış,Dondu bədən, dondu ilik.Göy dənizin saf aynasıParçalandı çilik-çilik.

Qağayılar ha istədiFırtınaya sinə gərə;Dəniz döndü top dağıtmış,Çala-çuxur bir səngərə.

Elə bu vaxt qadir insan,Cilovlayıb dalğaları –Dəmir dirək qaldırırdı,Sərt sulardan göyə sarı.

Xəzri hürkdü, dəniz susdu,Mancanaqlar çəkdikcə car.Dənizin sərt dodaqları,Parçalandı cadar-cadar.

Baş qaldırdı polad ada,Qara qızıl selə döndü.Göy Xəzərin ortasında,Bir əbədi nur göründü.

– Sığınacaq tapdıq! – deyə,Qağayılar birər-birər.Dənizdə də insanlara,Uçub pənah gətirdilər.

...İndi Xəzər bulananda,İndi... Xəzər durulanda,Uçub gəlir bu adayaQağayılar yorulanda...

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О природе