حاشا که ماه چارده و شمع خاوری
حاشا که ماه چارده و شمع خاوریدر صد هزار پرده عیان در برابری
درها گشوده غمزه شوخت به روی دلبیدرد سینه که بگوید ستمگری
صورتنگار حسن تو و صورت پریهر چند ساخت از همه بسیار بهتری
سروی چو قامت تو نگردید در چمنماهی چو عارض تو نتابید از دری
هرگز کسی به کنه جمال تو ره نیافتچندان که دیدهاند ز هر بار بهتری
یاقوت و لعل را خجل از روی خود کنمگر درکشم ز باده لعل تو ساغری
زاهد تو را ز نشئه خبردار چون کنماحسان نکرده لعل لبی بر تو ساغری
چون آگهت کنم ز دل و اضطراب دلعشقت که در بغل نفکنده است اختری
آن هفتهات که با می و معشوق بگذردخود را چنان بدان که شه هفت کشوری
خود را نکو شناس که در چشم اعتباراز آفتاب برتر و از ذره کمتری
مجذوب تا شود همه عالم مسخرتتیغ از دعا طلب کن و از سجده افسری
تمت الغزلیات بعون قاضی الحاجات.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/meczub-qezel-252
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Стихи других поэтов · О любви
Bir nigarı istərəm aləmlərin əlasıdır,Ruzgarın bağı içrə novgüli-rənasıdır,
KəməndTa müənbər kakilin xurşidə salmışdır kəməndBağlamışdır boynumu zənciri-zülfün bənd-bənd
BəriEy ağalar, oldum dərdə giriftarBir çeşmi-xunxarı sevəndən bəri
Ha bular, bularSəhər dost zülfünə şanə çəkəndə,Yayılar aləmə ha bular, bular.