میکند بر دل تجلی مهر رویش هر نفستا که گردد نور ماه دل ز مهرش مقتبس

آنچه عالم خوانمش خورشید او راسایه استدر حقیقت سایه و خورشید یک چیزند و بس

چشم عنقابین مگس را نیست زان نشناسدشگرچه عنقا را بچشم خود عیان بیند مگس

دیده بگشا بر سر خوان خلیل شه نشینبهره از سر خلقت جو نه از نان و عدس

بلبلا اندر قفس گلشن ز یادت رفته استچند گویم قصه گلشن بمرغی در قفس

لقمه مردان نمیشاید بطفلی باز دادسرّ سلطان را نشاید گفت هرگز با عسس

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. سرّ دریا را بقطره چند گویی مغربیرو زبان بر بند از ین گونه سخنها سپس

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О божественной любви