ساقی ار صاف نیست، زان دردیقدحی ده، که خواب من بردی

Saqi, saf şərabın yoxsa, o xıltdanDoldur qədəhimi, yuxum yox, aman.

نیست صافی، مهل که جوش کنمجام دردم بده، که نوش کنم

Qoyma safı yoxsa, gəlməyə coşa,Bir qədəh xılt ver ki, tez çəkim başa.

صف پیشینه صاف‌ها خوردنددرد دردی به من رها کردند

Safını içmişlər qabaq cərgələr,Mənə də qalmışdır xılt dərdi məgər.

درد دل را به درد بنشانمدرد بهتر که درد بر جانم

Qəlbimin qəmini qovum xılt ilə,Qəmdən daha xoşdur haman xılt belə.

اقتضای زمان ما اینستچه توان کرد؟ از آن ما اینست

Qaydası belədir bizim dövranın,Bizə verdiyi pay budur dünyanın.

گر چه آن دوستان ز دست شدندخنک آنان که زود مست شدند!

Getdisə dünyadan əgər o dostlar,Onlar xoşbəxtdir ki, tez məst oldular.

دلم از جان خویش سیر آمددور او بیش ده، که دیر آمد

Könlüm öz canından doymuşdur, inan,Ona artıq ver ki, gecikmiş yaman.

مست بگذار در بیابانششب چو بیگه شود بخوابانش

Onu sərxoş halda çöllərə burax,Gecənin bir vaxtı qoy yatsın ancaq.

جایش این به که جای خوابی هستور خمارش کند شرابی هست

Yatmağa yeri var, yaxşısı budur,O, xumar olsa da, qədəh doludur.

روز مرگ ار به حال بد باشمبده این جام، تا به خود باشم

Əgər ölüm vaxtı düşsəm pis günə,Qədəh ver özümə qayıdım yenə.

چون اجل در کشد به خود تنگمبنه این جام بر سر سنگم

Məni qucağına alanda əcəl,Bu camı başdaşım üstünə qoy gəl.

تا چو آید دل از دهان بر لبجام بر کف رویم و جان بر لب

Ağızdan dodağa gələndə ürək,Əldə cam, dodaqda can tutub gedək.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О вине