ازین گفتن، خدایا، شرم دارمو زان حضرت به غایت شرمسارم

ز فیض خود دلم پر نور گردانزبانم را ز باطل دور گردان

ضمیرم را ز معنی بهره ور کنخیال فاسد از طبعم بدر کن

مرا توفیق نیکو بندگی دهدلم را زنده دار و زندگی ده

ز خود رایی تبه شد کار ما راخداوندا، به خود مگذار ما را

گناه هر که در عالم بیامرزو زان پس اوحدی را هم بیامرز

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов