حسن خوبان عزیز چندانستکه رخ یوسفم به زندانست

باش، تا او به تخت مصر آیدکه بخندد لبی که خندانست

بگذارد ز دل زلیخا راگر چه مانند سنگ و سندانست

گر چه باشد به شهر او راهتمرو آنجا، که شهر بندانست

آن یکی را، که وصف می‌گویمگر ببینی هزار چندانست

یاد آن زلف و یاد آن رخسارداروی جان دردمندانست

طلب او ز ما کنید، که اوبعد ازین همنشین رندانست

مپسند آبروی خویش، که دوستدشمن خویشتن پسندانست

از لب دیگری حدیث مگویکاوحدی را لبش بد ندانست

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви