طراوت رخت آب سمن تمام ببردرخت ز گل نم و از آفتاب نام ببرد

غلام کیستی، ای خواجهٔ پری‌رویان؟که دیدن تو دل از خواجه و غلام ببرد

همی گذشتی و برمن لبت سلامی کردسلامت من مسکین بدان سلام ببرد

به هیچ چوب سرمن فرو نیامده بودغم تو آمد و از دست من زمام ببرد

چو آفتاب ترا از کنار بام بدیدپگاه تر علم خویش را ز بام ببرد

نسیم صبح ز زلف تو نافه‌ای بگشودبه نام تحفه فرو بست و تا به شام ببرد

ز رشک روی تو گل سرخ گشت و کرد عرقچو رنگ روی ترا باد صبح نام ببرد

امام شهر چو محراب ابروی تو بدیدسجودکرد، که هوش از سر امام ببرد

حکایت من و زلف تو کی تمام شود؟که هر چه داشتم از دین و دل تمام ببرد

به عام و خاص بگفت اوحدی حدیث رختبه صورتی که دل خاص و عقل عام ببرد

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви