نقش لب تو از شکر و پسته بسته‌اندزلف و رخت ز نسترن و لاله رسته‌اند

چشمان ناتوان تو، از بس خمار و خوابگویی که از شکار رسیده‌اند و خسته‌اند

دل چون بدید موی میان تو در کمرگفت: این دروغ بین که بر آن راست بسته‌اند

سر در نیاورند ز اغلال در سعیرآنها که از سلاسل زلف تو جسته‌اند

در حلقه‌ای که عشق رخت نیست فارغنددر رسته‌ای که راه غمت نیست رسته‌اند

روزی به پای خویش بیا و نگاه کندلهای ما، که چون سر زلفت شکسته‌اند

چون اوحدی به بوی وصال تو عالمیدر خاک و خون ز خفت و خواری نشسته‌اند

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви