بیا، که صفهٔ ما بوریای میکده بسبه خورخانه نسیم هوای میکده بس

ز میر و خواجه ملولیم، بعد ازین همه عمرحضور و صحبت رند و گدای میکده بس

به منعمان بهل آواز چنگ رندان راترانهٔ سبک از جار تای میکده بس

ز قلیه‌های بزرگان سر که پیشانیمرا سه جرعهٔ بر ناشتای میکده بس

گرم به صفهٔ صدر ملک نباشد بارنشستنم به میان سرای میکده بس

مرا به صومعه، گو: شیخ شهریار مدهسر مرا به جهان خشت‌های میکده بس

گر اوحدی دگری را دعا کند گو: کنمرا دعای مغان و ثنای میکده بس

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О вине