ای صبا، از من آشفته فلان را می‌پرسمی‌نشان جان و دل و آن دل و جان را می‌پرس

در جهان هم نفسی جز تو ندارد جانمهر نفس می‌رو و آن جان جهان را می‌پرس

زلف او را ز رخ او به کناری می‌کشغافلش می‌کن و آن چشم و دهان را می‌پرس

در چمن می‌شو و بر یاد گلش می می‌نوشوز چمن می‌رو و آن سرو روان را می‌پرس

گرچه او را سر مویی خبر از حالم نیستهردم آن بی‌خبر موی میان را می‌پرس

گرچه من پیر شدم در هوس دیدن اوتو گذر می‌کن و آن بخت جوان را می‌پرس

اوحدی عاشق آن عارض و زلفست، تو نیزاز سر لطف همین را و همان را می‌پرس

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви