من درین شهر پای بند توامعاشق قامت بلند توام

مردهٔ آن دهان چون پستهکشتهٔ آن لب چو قند توام

می‌دوانی و می‌کشی زارمچون بدیدی که در کمند توام

ای هلاک دلم پسندیدهدولتی باشد از پسند توام

گذری می‌کن، ار طبیب منیآتشی می‌نه، ار سپند توام

گو: رفیقان سفر کنند که مننتوانم، که پای بند توام

ز اوحدی باز پرس حال، که منتا چه غایت نیازمند توام؟

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви