زهی! حسن ترا گل خاک کویینسیم عنبر از زلف تو بویی

رخت بر سوسن و گل طعنه‌ها زدکه بود این ده زبانی، آن دو رویی

نیامد در خم چوگان خوبیبه از سیب زنخدان تو گویی

سر زلفت ز بهر غارت دلپریشانست هر تاری به سویی

شدی جویای بالای تو گر سروتوانستی که بگذشتی ز جویی

ز زلفت حلقه‌ای جستم، ندادیچه سختی می‌کنی با من به مویی؟

دل سخت تو چون دید اوحدی گفت:بدین سنگم بباید زد سبویی

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви