باغ بسان مصر شد از رخ یوسف سمن
باغ بسان مصر شد از رخ یوسف سمنگشت روان ز هر طرف آب چو نیل در چمن
جامهٔ توبه زشت شد، وقت کنار کشت شدبر صفت بهشت شد، باغ، به صد هزار فن
عمر عزیز شد به سر، تخت عزیز گل نگربر سر سبزهای تر، در بن شاخ نارون
لاله به موکب صبا، گفت: هزار مرحباغنچه خزید در قبا، گل بدرید پیرهن
غلغل مرغ زندخوان، رفت به گوش زندگانزنده دلی، مکن نهان، روی چو مرده در کفن
ای شده روی زرد دین، هیچ نچیده ورد دینکی برسی به درد دین؟ جز به صفای درد دن
هرچه بخواستی تویی، و آنچه نکاستی توییرو، که به راستی تویی، انجم این دو انجمن
فرع تویی و اصل تو، جنس تویی و فصل توهجر تویی و وصل تو، گر برسی به خویشتن
اوحدی، از مکان او مگذر و آستان اوچون شدهای از آن او، لاف مزن ز ما و من
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/ovhadi-qezel-594
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Стихи других поэтов · О разлуке
Ey yigidlər sərvəri sərvi-rəvanım qandasınGəl ki yoluñda rəvan oldı rəvanım qandasın
BilürmiƏrz-i halım qasid söylə dilbərə,Gör ki mənim ah-ü zarım bilürmi.
Xəlqə şərh etmək qəmi-hicrin nə hacətdir mənə!Xəlqə şərh etmək qəmi-hicrin nə hacətdir mənə!Laləvəş sinəmdə dağların şəhadətdir mənə.
دیر آمدی که دست ز دامن ندارمتجان مژده دادهام که چو جان در بر آرمت