دلها بربودند و برفتند سوارانما پای به گل در شده زین اشک چو باران

او رفت، که روزی دو سه را باز پس آیدما دیده به راه و همه شب روز شماران

بر کشتنم ار شاه سواری بفرستدبا شاه بگویید که: کشتند سواران

اندیشهٔ باران نکند غرقهٔ دریاای دیدهٔ خونریز، میندیش و بباران

این حال، که ما را بجز او یار دگر نیستحالیست که مشکل بتوان گفت به یاران

ما را به بهار و سمن و لاله چه خوانی؟دریاب کزین لاله چه روید به بهاران؟

آهن که چه دید از غم آن چهره بگوییدتا آینه پیشش نزنند آینه داران

گر دوست دوایی ننهد بر دل مجروحمرهم ز که جوید جگر سینه‌فگاران؟

صد قصه نبشت اوحدی از دست غم اووین غصه یکی بود که گفتم ز هزاران

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви