شمع بگریست گه سوز و گداز
شمع بگریست گه سوز و گدازکاز چه پروانه ز من بیخبر است
بسوی من نگذشت، آنکه همیسوی هر برزن و کویش گذر است
بسرش، فکر دو صد سودا بودعاشق آنست که بی پا و سر است
گفت پروانهٔ پر سوختهایکه ترا چشم، بایوان و در است
من بپای تو فکندم دل و جانروزم از روز تو، صد ره بتر است
پر خود سوختم و دم نزدمگرچه پیرایهٔ پروانه، پر است
کس ندانست که من میسوزمسوختن، هیچ نگفتن، هنر است
آتش ما ز کجا خواهی دیدتو که بر آتش خویشت نظر است
به شرار تو، چه آب افشاندآنکه سر تا قدم، اندر شرر است
با تو میسوزم و میگردم خاکدگر از من، چه امید دگر است
پر پروانه ز یک شعله بسوختمهلت شمع ز شب تا سحر است
سوی مرگ، از تو بسی پیشترمهر نفس، آتش من بیشتر است
خویشتن دیدن و از خود گفتنصفت مردم کوته نظر است
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/pervin-etisami-seir-116
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Стихи других поэтов
پرسشی کن گاهگاه از حالِ رنجور ای وزیر
Başına döndüyümUzun illər arzusun çəkdiyim,Getmə, bəri gəl, başına döndüyüm,
Müxtəlif şeirlərdən natamam parçalarBu dünyaya gəldi neçə alişan,Gəl sənə söyləyim nişanbanişan.
Nigârîna nigârîna nigârînNigârîna nigârîna nigârînSözün âb-ı hayâtdur ışk nârîn