بی روی دوست، دوش شب ما سحر نداشتسوز و گداز شمع و من و دل اثر نداشت

مهر بلند، چهره ز خاور نمینمودماه از حصار چرخ، سر باختر نداشت

آمد طبیب بر سر بیمار خویش، لیکفرصت گذشته بود و مداوا ثمر نداشت

دانی که نوشداروی سهراب کی رسیدآنگه که او ز کالبدی بیشتر نداشت

دی، بلبلی گلی ز قفس دید و جانفشاندبار دگر امید رهائی مگر نداشت

بال و پری نزد چو بدام اندر اوفتاداین صید تیره روز مگر بال و پر نداشت

پروانه جز بشوق در آتش نمیگداختمیدید شعله در سر و پروای سر نداشت

بشنو ز من، که ناخلف افتاد آن پسرکز جهل و عجب، گوش به پند پدر نداشت

خرمن نکرده توده کسی موسم درودر مزرعی که وقت عمل برزگر نداشت

من اشک خویش را چو گهر پرورانده‌امدریای دیده تا که نگوئی گهر نداشت

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов