عارفی خوش گفت با مردی بخیل:ای بدست ناجوانمردی ذلیل

تا بخیلی چون زنان بی زهره ایدایم از وصل خدا بی بهره ای

وصل او در بذل جانست، ای علیلدور ازین دولت بود مرد بخیل

چون ز دستت بر نیاید نان دهیپای بر سر همچو مردان کی نهی؟

ای دل، از هستی بجان جویای او«لن تنالوا البر حتی تنفقوا»

روزی از بخلت نمی گردد زیادجان مکن در بخل چندینی زیاد

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О божественной любви