Ənisül-arifin, 28
بود یک پروانه شوریده حالجان شیرین کرده بر آتش حلال
دید شمعی راکه با صد سوز ودرداشک گلگون میرود بر روی زرد
غیرتش بگرفت دامن،مردوارچرخ میزد گرد آتش بیقرار
گفت باشمع :ای اسیر درد و داغتا چه گم کردی که جویی با چراغ؟
ماتمی داری که هرشب تابروزاشک باری در میان تاب و سوز؟
خوش خوشی در گریه شمع اشکبارگفت با پروانه زار و نزار:
شور شیرین طاقتم را کرد طاقغصه دارم در دل از درد فراق
دورم ازشیرین خود،فرهادوارجان شیرین میدهم در هجر یار
این چراغ ازبهر آن دارم که منیار خود میجویم از هر انجمن
یا بشیرینم رساند، بی ندمیا بسوزاند مرا سر تا قدم
شاهد شیرین ندارم در کنارشمع بی شاهد نمیآید بکار
در زیانم زین وجود خویشتنمیگدازم بهر سود خویشتن
شمع مومین دل چو صاحب دردبوداز دمش پروانه را مستی فزود
در کمال شوق وشورش بی قرارخویشتن را زد بر آتش مردوار
خسته دل پروانه صاحب جرم بودآتش از جرمش دمی برکرد دود
ساعتی بگرفت تنگش در کنارعاقبت پروانه شد همرنگ یار
آتش سوزنده چون بر زد علممحو شد پروانه از سر تا قدم
کثرت پروانه فانی شد تماموحدت مطلق عیان شد والسلام
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/qasim-enver-anisul-arifin-28
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Стихи других поэтов
Sənəma! Talibdir üzünü görməgə ürək,Aç üzün ta ki gözəl üzünü bir an görək.
Mürəbbə: Nə fəğan eylərsən, ey dəli könülNə fəğan eylərsən, ey dəli könül,Dünya xublarının yoxdu vəfası.
کوشیدم و دُردِ دَرد تو نوشیدمکردی تو جفا و من فرو پوشیدم
BilməyəOl deyil şair ki, şeirin ehtiramın bilməyə,Dəvayi-şeir eyləyə, amma məqamın bilməyə.