در کهن دیر زمان جمله فریبست و غروروقت آن شد که زنم خیمه بصحرای سرور

صفت شیوه «احببت » شنید این دل مستعلم عشق برافراخت بصحرای ظهور

آن چنان مست خرابم بخرابات امروزکه بهش باز نیایم بگه نغمه صور

صفت نور ترا دید ورای انوارورد جان و دل ما گشت که: «یا نورالنور»

ای دل، از هستی خود یک قدمی بیرون نهتا شود در نفسی جرم و گناهت مغفور

حالت هستی تو خانه دل کرد خرابهان و هان! تا نشنوی باز بهستی مغرور

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. قاسم، از جنت و فردوس مگو، کان شه راجنتی هست، که آنجا نه قصور است و نه حور

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов