نه مست جام خدایی، نه مرد مستورینه مخبری و نه مستخبری، عجب کوری!

ازین خرابه غفلت برون خرام، ای دلیقین بدان به حقیقت که بیت معموری

غدیر گفت به دریا: نه عاشق و مستیبگو: همیشه چرا در فغان و در شوری؟

تو طالب در مکنون و آن گهر با توستچو در میان وصالی چراست مهجوری؟

شراب و شاهد و شمع اندرون خانه توستازان چه بهره بری با کری و با کوری؟

بگو به صوفی رسمی: مرقص و نعره مزنکه مست جام هوایی، نه جام منصوری

هزار نفخه صورست در جهان هر دماگر نه مرده‌دلی پس چرا درین گوری؟

طریق رسم رها کن، بدان که: ممکن نیستکه شاهباز توان شد به بال عصفوری

بیا، ساقی، از آن می که راحت جانستبه جان رسید روانم ز رنج مخموری

اگر به چشم حقیقت جمال خود بینیسرت بلند، که هم ناظری و منظوری

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. بگو ز قاسمی این یک سخن به واعظ شهرکه: راه حق نتوان شد به وصف مغروری

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О божественной любви