چون رخ معشوق خندان شد بصحرا لاله زار
چون رخ معشوق خندان شد بصحرا لاله زارابر نیسانی همی گرید ز عشق لاله زار
از نسیم باد خارستان همه شد گلستانوز سرشگ ابر شورستان همه شد لاله زار
باغ شد خرخیز بوی و راغ شد فر خار نقشکوه شد گردون نهاد و دشت شد فردوس وار
همچو چشم نیکوان نرگس نماید در چمنهمچو جسم عاشقان شد خیزران زار و نزار
باز نشناسی سحرگه کوهسار از آسمانباز نشناسی شبانگه آسمان از کوهسار
لاله چون ناری که باشد دودش اندر زیر نورگرچه باشد زیر دود اندر همیشه نور نار
بانگ بلبل چون عتاب بیدلان اندر نبیدگونه گل چون رخان دلبران اندر خمار
باد بگشاید ز روزی نرگس و نسرین نقابابر بزداید ز روی سوسن و خیری غبار
بلبل و صلصل سرایان سرکش آئین در چمنسار و قمری باربد کردار نالان بر چنار
دشتها زنگارگون و کوهها شنگرف رنگمرزها پیروزه پوش و شاخها بیجاده بار
صابری گردد نهار و عاشقی گردد فزونتا نهار اندر فزونی رفت و لیل اندر نهار
دوست یاد آرد ز بانک فاخته آوای دوستیار یاد آرد ز بانگ ارغنون آواز یار
چون بساط خسروانست از طرائف بوستانچون درفش کاویان است از جواهر میوه دار
سیم پوش روز بار است از شکوفه باغهامشگبوی و مشگ رنگ است از بنفشه جویبار
از نسیم باد پر مشگست خاک غار و کوهاز فروغ لاله پر خونست سنگ کوه و غار
این چو مجلسگاه صاحب روز جشن و خرمیو آن چو لشکرگاه صاحب روز جنگ و کارزار
آفتاب جود ابومنصور کو دارد جهانبر موالی چون بهشت و بر معادی چون حصار
نیست جودش را شمار و نیست لطفش را کرانملک بادش بیکران و عمر بادش بیشمار
مهر و ناز او ز ماه رنج بزداید خسوفآب جود او ز دشت آز بنشاند غبار
کردگارش ناصر است و روزگارش یاور استآسمانش چاکر است و آفتابش پیشکار
کار مردی جز بطبع او نگیرد انتظامبند رادی جز بدست او نگردد استوار
شاعران از هر زمینی نزد او گشته گروهزائران از هر دیاری نزد او بسته قطار
گمرهان جهل را دائم دل پاکش دلیلبستگان آز را دائم کف رادش زوار
کردگار او را بنور خود پدید آورد بازکرد دین و دانش و جود و وفا بر وی نثار
خانه بخشیدنش را عقل بوم و فضل بامجامه پوشیدنش را خیر پود و فخر تار
در هزاران وعد او هرگز نبینی یک خلافدر هزاران جود او یکره نبینی انتظار
ای شکار زائران پیوسته زر و سیم تووی روان دشمنان همواره تیغتر اشکار
چاره بیچارگان و یاور درماندگانسائلان را دست گیر و غمکنان را غمگسار
هرکجا گیری قرار آنجا سخا گیرد مقامهرکجا گیری مقام آنجا وفا گیرد قرار
ای بدانش رهنمایان سخن را رهنماوی زرادی خواستاران درم را خواستار
هرکجا من بوده ام مدح توام بوده است شغلهرکجا من بوده ام شکر توام بوده است کار
سال و مه از حسرت نادیدن دیدار توبود جان من نژند و بود جسم من فکار
صد هزاران شکر بادا کردگار عرشراچون بمن بنمود چهر تو بشادی کردگار
تا نگردد مور مار از گشت سعد آسمانتا نگردد مار مور از گشت نحس روزگار
بر تن خصمان تو بادا بسان مار موربر دل یاران تو بادا بسان مور مار
Dilbərin rüxsarı tək xəndan olubdur laləzar,Lalənin eşqində ağlar bərqi-nisan zar-zar!
Yaz nəsimindən tikanlıqlar dönübdür gülşənə,Gözyaşı tökdü bulud, odlu şoranlıqlar bahar.
Bağ, Xərxizə dönüb, güldü çəmən xərxar tək,Dağ fələk rəngi alar, səhra behiştə oxşayar.
Sübh vaxtında seçilməz asimandan dağ başı,Bax, necə gör, birləşibdir asimanla kuhsar.
Vəsl uman aşiq kimi bülbül qılar ahü fəğan,Gül gözəllər surəti tək görsənər nazlı, xumar.
Susəni tozdan təmizlər xeyrini neysan yuyarNərgisi-nəsrin üzündən yel niqabı qaldırar.
Bülbülün fəryadı Sərkəş tək çəməndən yüksələr,Qumru dönmüş Barbədə, şah bəzmidir şaxi-çinar.
Çöllər al-əlvan geyib, zinət verilmiş dağlara,Tarlalar firuzə donlu, şaxələr yaqutbar.
Səbirdən qalmaz əsər, eşq atəşi tüğyan edər,Necə ki günlər uzandıqca, gecə nöqsan tapar.
Kəklik ötdükcə, xatırlar dost səsini dostunun,Çəngin avazında yar, avazını yarın duyar.
Bağ dönübdür öz büsatıyla şahın dərbarına,Gaviyan bayrağı tək gövhərlə olmuş meyvədar.
Bar günü axça səpilmiş bəzmə oxşar qönçələr,Mişk tək arxlar kənarında bənövşə ətri var.
Mişklə dolmuş nəsimindən baharın dağ, dərə,Dağ-daşa lalə çilər qan, od olub atəş saçar.
Bu, şahın şadlıq günündə bəzminin təsviridir,O, döyüş vaxtı şahın meydanını xatırladar.
Ver əliylə bir günəşdir şah Əbumənsur kim,Dosta dünyanı behişt etmiş, rəqibinə hasar.
Bəxşişinin həddi yoxdur, lütfünün əndazəsi,Olmasın mülkünə sərhəd, ömrü olsun payidar!
Mehri, nazıyla silər o ay üzündən ləkəni,Bəxşişi qoymaz tamah olsun könüllərdə qubar.
Göy onun pişxidməti olmuş, günəş qulluqçusu,Haqq ona nüsrətverəndir, yavəridir ruzigar!
Nəzmə düşməz bar, əgər olmazsa təbi mərdlik.Qatmasa əl, xeyirxahlıq tutmaz aləmdə qərar.
Hər diyardan dəstə-dəstə mülkünə şair gəlir.Öpməyə astananı amadədir yüz şəhriyar!
Pak qəlbi, düz yolu azmışlara yol göstərir,Ver əli acgözlərə dünya malından əl tutar.
Tanrı öz nurundan o şahı yaratmışdır, ona –Dini, elmi, bəxşişi etmiş bu dünyada nisar.
Əql – yerdir, fəzl – dam bəxşiş evində, mütləqa!Geydiyi hər paltara arğac – xeyir, en – iftixar!
Versə min vədə birinə, heç zaman çıxmaz xilaf,Min kərə bəxşiş verər, bir dəfə qoymaz intizar.
Ey hüzuruna gələnlər xəznəsindən bar yeyən!Ey qılıncıyla edən düşmənlərin canın şikar!
Çarəsizlər çarəsi, ey kimsəsizlər kimsəsi!Əl tutan möhtaclara, qəm əhli üçün qəmküsar!
Harda sən olsan, səxavət də tapar orda məqam,Harda sən seçsən məqam, orda vəfadır bərqərar!
Ey bilikdə başbilən rəhbərlərə yol göstərən!Ey tökən mərdlikdə pulsuzlar ayağına dinar!
Harda olsam mən, olub mədhini dilimin əzbəri,Harda olsam, şükrün olmuş məndən ayrılmaz şüar!
Keçdi aylar, keçdi illər, yetmədim dildarıma,Həsrətindən getdi canım, ruhum oldu bərqərar!
Çox şükür o ərşi-fərşi xəlq edən Allaha ki, –Qismət etdi şad görəm rüxsarını, ey şəhriyar!
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/qatran-qeside-71
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Стихи других поэтов · О любви
Olmuşam səhra-güzər bir Leyli sevdasında mən,Gəşti-Məcnuna yetişdim eşq səhrasında mən.
عاشق یارم، بغیر یار ندارمدر دو جهان یار و غمگسار ندارم
Sən getdinSən mənim yazıma birinci yağış,Sən mənim qışıma sonuncu qardın.
Gəraylı: Dəli könül nə məlulsanDəli könül, nə məlulsan,Məgər ol nazlı yar getdi,