Süd anam Humaya
Sənin palçıq daxman –Mənim üçün qəsr idi,Bizim ev kimi xalçalarladöşənməmişdi.Köhnə, rəngi getmiş kilim sərilmişdi,Yıxılanda dizlərim əzilərdi.Xatırlayıram, quru çörəyinBal dadı verərdi ağzımda.Bir gün həyətdə –Sənin məhəbbətin,Balaca evi doldururdu.Yayda damda yatmağımızGöydə ulduzların parıltısı,Sizin məhəllənin kənd havası,Süd bacım Fatiməylə oynamağım,Dan söküləndə qatırların,Dəvə karvanının şəhərə girməsi,Musiqi kimi zınqrov səsləri,Oyadırdı yuxudan məni.Davam edirdi bu, günəş çıxınca,Sonra təzədən yuxu aparırdı məni,Görürdüm başım üstə durubSəsləyirsən Fatiməni, məniNədəndir, unuda bilmirəm səni?
18.12.2008, Bakı
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/qulamrza-sebri-tebrizi-sud-anam-humaya
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Стихи других поэтов
Bilməm nə görüb məktəbi-irfanda bizim qız,Təhsili-ədəb, dərsi-dəbistanda bizim qız?
Gəraylı: Bir qiya baxışlı yardanBir qiya baxışlı yardanCüda olmaq nə mümkündür,
QəhvəQoymadı aynayi-dildə qübarı qəhvə,Nə əcəb olsa əgər məsti-xumarı qəhvə,
MənəmQanlı rəqib, nədir sözün bir qərəzAləm sənin olsun, nazlı yar mənəm