اگرچه لاله من ریشه در خاک چمن داردزوحشت برگ برگم داغ غربت در وطن دارد

به شمعی می برم غیرت درین هنگامه کثرتکه از فانوس با خود خلوتی در انجمن دارد

صدف را می توان سرحلقه دریادلان گفتنکه با چندین گهر مهر خموشی بر دهن دارد

مکرر می کند یک حرف را صدبار چون طوطیسخنسازی که با آهن دلان روی سخن دارد

ز آب زندگانی خضر را لب تشنه می آردچه آب دلفریب است این که آن چاه ذقن دارد

حباب از بی دهانی می کشد خمیازه حسرتزگوهر دانه یابد چون صدف هر کس دهن دارد

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. چو از سیماب شبنم نیست خالی گوش گل صائبچه حاصل زین که بلبل پیش گل راه سخن دارد؟

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О природе