چو تیغ او به جبین چین جوهر اندازدبه نیم چشم زدن قحطی سر اندازد

خوش آن که گربه سرش تیغ همچو موج زنندحباب وار کلاه از طرب براندازد

ز بس که تشنه سرگشتگی است کشتی منهمیشه در دل گرداب لنگر اندازد

مرا مسوز که خواهی کباب شد ای چرخسپند شوخ من آتش به مجمر اندازد

نماند آینه ای بی غبار در عالمغبار خاطر من پرده گر بر اندازد

چو شیر گیر شود می پرست، جا دارداگر به دختر رز مهر مادر اندازد

لب پیاله شود غنچه از نهایت شوقاگر دهان تو عکسی به ساغر اندازد

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. بغیر خامه گوهرفشان من صائبکه دیده مرغ ز منقار گوهر اندازد؟

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О вине