گل از عذار تو چیدن ز من نمی آیدچه جای چیدن دیدن ز من نمی آید

چو سطحیان به کف از بحر گوهر قانعبه غور حسن رسیدن ز من نمی آید

اگر ز بی پروبالی به خاک بندم نقشبه بال غیر پریدن ز من نمی آید

دلم سیه چو دل شب ازان بود که چو صبحنفس شمرده کشیدن ز من نمی آید

اگر به تیغ مرا بندبند پاره کنندز یار و دوست بریدن ز من نمی آید

در آتشم که چو آب گهر ز سنگدلیبه کام تشنه چکیدن ز من نمی آید

من آن شکسته پر و بال طایرم چون چشمکز آشیانه پریدن ز من نمی آید

نظر به صبح ندارد سیاه بختی منالف به سینه کشیدن ز من نمی آید

برای صید مگس در خرابه دنیاچو عنکبوت تنیدن ز من نمی آید

نیم ز دل سیها کز قلم خورم روزیزبان مار مکیدن ز من نمی آید

ازان ز کام جهان آستین فشان گذرمکه پشت دست گزیدن ز من نمی آید

عطیه ای است که چون خار بر سر دیواربه پای خلق خلیدن ز من نمی آید

به استقامت من شاخ میوه داری نیستبه زیر بار خمیدن ز من نمی آید

غبار خاطر آب حیات نتوان شدبه زیر تیغ تپیدن ز من نمی آید

مگر رسد به سرم یار بیخبر ورنهچو پای خفته دویدن ز من نمی آید

اگر چه تخم مرا برق ناامیدی سوختبه این خوشم که دمیدن ز من نمی آید

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. چو سیل تا نکشم بحر را به بر صائبعنان شوق کشیدن ز من نمی آید

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов