از آفتاب چاشنی صبح شد بلندعمر دوباره یافت ز راه گداز قند

بگذار تا به داغ رهایی شود کبابصیدی که همچو تاب نپیچد بر آن کمند

ما را چه نسبت است به مجنون که جوش مانگذاشت گردباد ز هامون شود بلند

از روی گرم شکوه ما می شود تمامیک ناله است سرمه آواز این سپند

علم تو چون محیط به اسرار غیب نیستز نهار لب ببند ز چون و چرا و چند

چون گل شکفته باش درین انجمن که صبحتسخیر کرد روی زمین را به نوشخند

در آتش زوال بود نعل رنگ و بوز نهار دل به غنچه این بوستان مبند

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. از گل به وام گوش ستانند بلبلاندر گلشنی که ناله صائب شود بلند

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О природе