عندلیب ما ندارد تاب استغنای گلمی شود دست و دل ما سرد از سرمای گل

ما به روی گرم چون پروانه عادت کرده ایمچشم چون شبنم نمی دوزیم برسیمای گل

آفتابش برلب بام است و شادی می کندگریه شبنم بود بر خنده بیجای گل

رنگی از هستی ندارد نقطه مرهوم منشوخ چشمی می کنم چون شبنم از بالای گل

پند ناصح می کند تاثیر اگرباد بهاراز دماغ بلبلان بیرون برد سودای گل

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. روزگاری آبروی ناله را بردی بس استشرم دار ای عندلیب از طبع بی پروای گل

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О природе