از جفای چرخ نالیدن نمی آید ز منگوش خصم سفله تابیدن نمی آید ز من

دست بیعت با توکل داده ام روز ازلاز برای رزق کوشیدن نمی آید ز من

شمعم اما خانه همسایه از من روشن استبر فروغ خویش چسبیدن نمی آید ز من

برنمی خیزد صدا از دست چون تنها بودپیش بی دردان خروشیدن نمی آید ز من

خانه صیاد می دانم لباس فقر راخرقه تزویر پوشیدن نمی آید ز من

بی میانجی مهربان می خواهم آن دلدار راگل به دست دیگران چیدن نمی آید ز من

گرچه دارم صد زبان آتشین چون آفتاباز گناه خویش پرسیدن نمی آید ز من

آسمان گو توتیا کن استخوان های مرارو به خاک عجز مالیدن نمی آید ز من

گرچه دارم پنجه شیر ژیان در آستینسینه موری خراشیدن نمی آید ز من

ریشه غم، زعفران گردد اگر در سینه امچون گل تصویر، خندیدن نمی آید ز من

در کنار گل چو شبنم جای خود وا می کنمسینه بر خاشاک مالیدن نمی آید ز من

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. داغ را از ننگ مرهم کرده ام صائب خلاصگل به روی مهر مالیدن نمی آید ز من

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О природе