می کند در پرده دل سیر دایم آه منتا کسی واقف نگردد از غم جانکاه من

نیست چون گوهر مرا امروز داغ بی کسیبود از گرد یتیمی خاک بازیگاه من

بسته ام یک روز با سیلاب احرام محیطکی شود زخم زبان خلق خار راه من؟

با لب خاموش از زخم زبان ها فارغمنیست دستی خار را بر دامن کوتاه من

دوست از بیداری من در کنار مادرستزیر شمشیرست دشمن از دل آگاه من

بی نیاز از چوب منع و فارغم از دور باشنیست از جوش معانی ره به خلوتگاه من

فکر دنیا ره ندارد در دل روشن مرااین کلف را شسته است از چهره خود ماه من

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. صائب از اندیشه زنجیر مویان فارغمنیست جز زلف پریشان سخن دلخواه من

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви