از نمکدان تو محشر گرد بیرون رانده ایبرق پیش خوی تندت پای در گل مانده ای

پیش ابرویت مه نو یوسف زندانییپیش رویت لاله شمع آستین افشانده ای

از مه عید و شفق زخم درونم تازه شدکس چه گل چیند دگر از تیغ در خون رانده ای؟

دید تا در سرنوشتم خون ز چشمش جوش زدنامه تا انجام از سیمای عنوان خوانده ای

مشک بر ناسورم امروز از شماتت می فشانددر سر مستی سر زلف ترا پیچانده ای

خاک خور، می گفت و گرد خرمن دونان مگردخاک استغنا به چشم حرص و آز افشانده ای

زرپرستی را بتر از بت پرستی گفته استحرص را چون سگ ز صحن مسجد دل رانده ای

هر که را بینی به درد خویشتن درمانده استاز که جوید نسخه درمان خود درمانده ای؟

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. کیست جز صائب به لوح خاک از اهل سخنگرد پاپوش قلم در لامکان افشانده ای

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О природе