تا رخ از باده گلرنگ برافروخته‌ایجگر لاله‌عذاران چمن سوخته‌ای

نیست صیدی که دلش زخمی مژگان تو نیستگرچه از شرم و حیا باز نظر دوخته‌ای

می‌توانی به نگاهی دو جهان را دل داداینقدر دل که تو بر روی هم اندوخته‌ای

مژه در دیده نظارگیان خواهد سوختاین چراغی که تو از چهره برافروخته‌ای

سوزنی نیست که در خرقه ما نشکسته استچه نظر بر دل صد پاره ما دوخته‌ای؟

می‌شود کار دو عالم چو به یک شیوه تماماینقدر شیوه تو از بهر چه آموخته‌ای؟

من کجا هجر کجا، ای فلک بی‌انصافبه همین داغ بسوزی که مرا سوخته‌ای!

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. می‌دهد بوی دل سوخته صائب سخنتمی‌توان یافت درین کار نفس سوخته‌ای

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов