Bir gün bu dünyadan köçəcəyəm mən,Ulduzlar, ay, günəş doğacaq mənsiz.Hicran şərbətini içəcəyəm mən,İnsanlar həyata baxacaq mənsiz.

Həyat uzanacaq uzun yollarda,Gəzəcək dünyanı qış da, bahar da.Yağış da, dolu da, quşbaşı qar daGöydən yer üzünə yağacaq mənsiz.

Ziyansız əsəcək yellər, küləklər,Torpaqdan qalxacaq güllər, çiçəklər.Lalətək güləcək qəmsiz ürəklər,Gur çaylar, bulaqlar axacaq mənsiz.

Fərqi olmayacaq kəndin, şəhərin,Ömrü xoş keçəcək bütün bəşərin.Şanlı zəfərlərin, böyük günlərinİgidlər əlini sıxacaq mənsiz.

Bəxtini bəxtimdə görəcək aləm,Silinib gedəcək lüğətdən ələm.Vətən torpağını, əlində qələm,Şairlər seyrana çıxacaq mənsiz.

Mən gözəl dünyadan köçmürəm nakam,Gözümün işığı o təkcə balam –Ellər gözəlindən alaraq ilham,Barmağına üzük taxacaq mənsiz.

Ağ günlər sürəcək bu doğma ellər,Sevib-seviləcək azad könüllər.Gənclərin qəlbini nazlı gözəllərYenə eşq oduna yaxacaq mənsiz.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О природе