Qubalı qız
Şah dağından əsən yellər saçlarını darasın,Səni sevən Qudyalçayın sahilində arasın.Dilin ana torpağının meyvəsindən şirindir,Məhəbbətin ürəyimdə dəryalardan dərindir.
NəqəratSən ömrümün çiçəyisən, qubalı qız, qubalı,Göyçəklərin göyçəyisən, qubalı qız, qubalı.
Nəfəsindən duyuram mən çiçəklərin ətrini,Bu dünyada mənim qədər bilən hanı qədrini?!Şöhrətini ulduzlara, aya, günə yazmışam,Surətini məhəbbətlə ürəyimdən asmışam.
Nəqərat
Sən ömrümün çiçəyisən, qubalı qız, qubalı,Göyçəklərin göyçəyisən, qubalı qız, qubalı.
Xəzan bilməz ömrümüzün bu mənalı çağındaGül, həmişə bahar gülsün eşqimizin bağında.Canan desin gecə-gündüz mənim ürək tellərimAğ göyərçin əllərindən ayrılmasın əllərim.
Nəqərat
Sən ömrümün çiçəyisən, qubalı qız, qubalı,Göyçəklərin göyçəyisən, qubalı qız, qubalı.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/suleyman-rustem-qubali-qiz
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Araz qırağında ayrılıq günü,Köynəyi qaradan biçilən mənəm.
Özümü gördümYenə min arzuyla çıxdım səfərə,Araz sahilində izimi gördüm.
PiyaləmAyrılıqdan odlanan bağrımda laləm var mənim,Titrəyən kirpiklərimdə qanlı jaləm var mənim.
Saxla yadındaQardaş! Gözümə sən yenə pəjmürdə göründün,Bəsdir bu qədər qolları zəncirli süründün.
Стихи других поэтов · О любви
Yer var ki, yol düşüb, karvan işləməz,Dost dərməz güllərin, ay gözəl-gözəl.
Gül, sevdiciyim, gül!Huri-hürriyyətə*Dil istər ibtisamını, gül, ey nigar, gül!
Çığalı müxəmməs: Oldum gənə bir qaşı-kaman yarə giriftarOldum gənə bir qaşı-kaman yarə giriftar,Pürqövi-şikəm nafeyi-Tatarə giriftar,
Ey səba, bu ərzimi ərz etgilən cananımaEy səba, bu ərzimi ərz etgilən cananıma,Bəlkə dərman eyləyə bu dərdi-bidərmanıma.