Görüb tanış olmadığım,
Qayğısına qalmadığım
Şeir dostu bir insandan
Bir xatirə söylədilər.
"Bizim elli bir qəhrəman -
Bir yaralı qızıl əsgər
Son nəfəsdə səni andı,
Dəniz kimi dalğalandı…
Dedi: "Doktor! Aman, doktor!
Sağlığıma güman yoxdur…
Bıçağını saxla bir dəm.
Bilirəm ki, öləcəyəm…
Gözüm yolda, könlüm səsdə,
Dinlə məni son nəfəsdə.
Qoy Vurğunun sözlərindən
Bir bənd deyim son dəfə mən;
Sən də eşit bu nəğməni,
Qoy dolaşsın o, aləmi:
"El bilir ki, sən mənimsən,
Yurdum, yuvam, məskənimsən,
Anam, doğma vətənimsən,
Ayrılarmı könül candan?
Azərbaycan! Azərbaycan!"
Deyib bu son sözlərini.
Yumdu qara gözlərini…"
Daha bəsdir, dayan bir az!
Yaman xəbər uzun olmaz…
Yaxşı bilir bunu aləm
Mən ağ günlər şairiyəm.
Ancaq yaman bir xəbərdən
Dəniz kimi bulannam mən…
Açılmayır qaş-qabağım
Ağır aylar, illər kimi;
Çiçək açmaz könül bağım
Susuz qalan çöllər kimi.

Aylar keçir bu söhbətdən,
Canımda bir külək əsir.
Düşündükcə, duyduqca mən
Bütün aləm qulaq asır…
Hara getsəm, nəyə baxsam,
Yerə baxsam, göyə baxsam.
Görmədiyim o qəhrəman
Gözlərimə baxır hər an…
O mənimlə qoşa gedir,
Nəsə məndən tələb edir…

  -

Gözəl dost, dinləsin qoy məni aləm!
Bu şeir qəlbimdən qopan bir səsdir,
Sənin eşqin kimi bu müqəddəsdir.
Bəzən yaşa dönür gözlərimdə qəm…
Sən ki son nəfəsdə Vətəni andın,
Çayların axım dayandı bir an.
Sən ki, eşq oduna mərdanə yandın,
Simanı görürəm mən alovlardan…
Görürəm daim qartal sinəni,
Bir də o mehriban, o saf üzünü.
Qoynunda gəzdirsin ulduzlar səni,
Yazsın asimana ayaq izini…
Yox, yox! Ulduzlar da yerdən uzaqdır,
Adını göylərə yazmayacaqdır…
Yenə də insana yaraşır ilqar,
O məsum heykəlin qarşımızdadır.
Bizdən ayırdısa səni ruzigar,
Yenə hünər tacın başımızdadır!

Qardaşım! Görürəm dağlardan keçən
Yaşıl dolaylarda ayaq izini.
Görürəm eşqinlə gözü yol çəkən
Dağlar gözəlini, dağlar qızını.
Budur, dünya görmüş o qarıya bax,
Mənalı gözləri intizardadır.
Ağarmış saçları həsrətdən dümağ
Ömrü xəzəl kimi son bahardadır…
Lakin sinəsində döyünür ürək.
Hər şey öz suyunu ürəkdən içər…
Ana intizarla pəncələşərək.
Deyir: "Güləcəkdir üzümə səhər".
Ümid! Mehribandır o gözəl pəri,
O bizə dar günün kömək əlidir.
O insan qəlbində yanandan bəri.
Qaranlıq yolların bir məşəlidir!

Bu gün cəbhələrdən qayıdıb gələn
Bir vətən oğlunun sıxdım əlini.
Onun gözlərində seyr elədim mən
Sənin o müqəddəs, pak əməlini…
Bəzən axşam üstü gəlirəm evə.
Yalnız buraxmayır xəyalın məni,
öpdükcə oğlumu mən sevə-sevə.
Onun gözlərində görürəm səni…
İllər gəlib keçir, dövran xoş gəlir,
Ağ günə qovuşur yenə də Vətən.
Səadət eşqinə məclis düzəlir,
İnsanlar dil açıb danışır səndən.

Budur, gözlərimdə gülür gələcək,
Qarşımda möhtəşəm bir heykəl durur…
Ətrafı bağçadır, yeri gül-çiçək,
Yanında göylərə fəvvarə vurur,
Baxır dəstə-dəstə insanlar ona.
O kimdir? O adsız bir qəhrəmandır.
Onun ana qəlbi — indi zamandır!
Alqış zamanının əsil oğluna!
Sən öldün ömrünün gənclik yaşında,
Adın səadətə yazıldı sirdaş.
İndi heykəlinin mərmər daşında
Sənin son sözlərin yazılmış, qardaş:

"El bilir ki, sən mənimsən,
Yurdum, yuvam, məskənimsən,
Anam, doğma vətənimsən,
Aynlarmı könül candan?
Azərbaycan! Azərbaycan!"

Мне рассказали об одномБезвестном друге, но родном.Я прежде знать его не зналИ не заботился о нем…Рассказ казался прост и мал,Но с каждой ночью, с каждым днемВсе глубже в душу западал...Сказали:— Наш аскер один,Родной земли родимый сын,Отважный, из числа бойцов,Не посрамивших край отцов,Недавно умирал от ран...Вдруг он воскликнул: «Врач! Аман![1]Останови свой нож на миг!..Я смело смерть встречать привык,Я знаю — мне спасенья нет,Но, покидая белый свет,Хочу исполнить — разреши —Одно желание души!Мне перед смертью не мешайПрославить мой родимый край,Окликнуть жизнь издалекаСтихом поэта-земляка...«Можно ль душу из сердца украсть? — Никогда!Ты — дыханье мое, ты — мой хлеб и вода!.. Весь я твой.Навсегда в сыновья тебе дан, Азербайджан, Азербайджан!»И смерти медленный туманПокрыл сиянье черных глаз...Аман! Останови рассказ!Летит, как птица, злая весть,Чтоб тяжко на сердце осесть,Гнездо незыблемое свитьИ память песнями язвить...Я был певцом счастливых дней,Сын гордой родины моей,Я пел: «Ты мне навеки дан,Азербайджан, Азербайджан!»Я окликал издалекаАскера, брата, земляка!Недели, месяцы прошли,Но душу, душу мне прожглиРассказа тихого слова,Мечта тревожная жива...Куда я взор ни устремлю, —На землю, в небо ль устремлю,Дневною иль ночной порой, —Храбрец безвестный предо мной,Не отдален и не забыт,Он зорко мне в глаза глядит,Не отрываясь ни на миг.Он взглядом в кровь мою проник!Со мной бок о бок он идет,Чего-то требует и ждет...Мой друг дорогой!Пусть земля и народ,Пространство и время, веков бытие,Услышат, как в песню мой вздох перейдет.Пусть клятвою будет дыханье мое!Любви неразлучный близнец — человек,Вдвоем родились от начала начал...На миг прекратилось движение рек,Когда, умирая, ты родину звал!В любви ты сгорел, нашу верность храня,Я вижу — ты вышел живым: из огня!Я вижу твою потемневшую грудьИ добрые чистые вижу черты…О, если бы звезды твой метили путьИ карту чертили, как движешься ты!Но звезды, о нашей земле не скорбя,Не впишут в пространство, как звали тебя...Земля одинока, и только на нейЗвучит человечья горячая речь!Мы память любимых земли сыновейДолжны, как венец нашей славы, беречь.Мой друг! На зеленой гористой тропе,На пыльных дорожках меж ровных полей,Твой след угадав, я грущу о тебе.И все ты становишься, ближе, милей...Красавицу вижу... Не ты ль ее друг?Старуху встречаю — не мать ли твоя?Глядит с безнадежной надеждой вокруг,Печалясь, но гордо печаль затая...Заря улыбнется — она говорит...К ней, будто невеста, опять и опятьНадежда-волшебница с лаской спешит,Чтоб ярче дорогу во .тьме озарять,Чтоб мать не упала на скользкий гранит...Сегодня я руку аскеру пожал, —Он с фронта вернулся... Остались вдвоем.Я жадно о славе твоей вопрошал.Я видел: о мужестве помнят твоем.Иду вечерами домой не спеша,Ты снова со мной на дороге моей...Я сына целую — открыта душа,Мне в душу глядишь ты из детских очей!И годы пройдут, и вернется покой,И счастье вкусит мой родимый народ,И встретятся добрые люди с тобойИ скажут, как я говорю: «Он живет».Грядущее вижу почти наяву:Там памятник передо мною предстал,Я вижу высокий фонтан и траву,Цветами украшенный пьедестал...Был он простой безыменный герой,Недолго он прожил кровавой порой.Теперь он пространством и временем стал. Хвала тебе! Твердой и верной рукойТы славу добыл для народной семьи.На мраморе надпись строка за строкой...Чьи строки? Твои, безыменный, твои!«Можно ль душу из сердца украсть? — Никогда!Ты — дыханье мое, ты — мой хлеб и вода!..Весь я твой. Навсегда в сыновья тебе дан,Азербайджан, Азербайджан!»[1] Аман — по-азерб. пощади.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О родине