کو دلی کانده کسارم بود و بساز جهان زو بوده‌ام خشنود و بس

مرغ دیدی کو رباید دانه رامحنت این دل هم چنان بربود و بس

من ز چرخ آبگون نان خواستماو جگر اجری من فرمود و بس

چرخ بر من عید کرد و هر مهمماه نوصاع تهی بنمود و بس

من زکات استان او در قحط سالهم بصاعی باد می‌پیمود و بس

ز آتش دولت چو در شب ز اخترانگرمیی نادیده دیدم، دود و بس

مایهٔ سلوت به غربت شد ز دستدل زیان افتاد و محنت سود و بس

تا به تبریزم دو چیزم حاصل استنیم نان و آب مهران رود و بس

زیر خاک آساید آن کز تخم ماستتخم هم در زیر خاک آسود و بس

چون بروید تخم محنت‌ها کشدمحنت داسش که سر بدرود و بس

آتش از دست فلک سودم به دستکو به پای غم چو خاکم سود و بس

عودی خاک آتشین اطلس کنمز آب خونین کاین مژه پالود و بس

گرچه غم فرسودهٔ دوران بدممرگ عز الدین مرا فرسود و بس

بر سر خاکش خجل بنشست چرخنیم رو خاکی و خون آلود و بس

مه به اشک از خاک راه کهکشانگل گرفت و خاک او اندود وبس

گفتم ای چرخ این چنین چون کرده‌ایپس به خون ما توئی ماخوذ و بس

هم ز عذر خود تظلم کرد چرخکان تظلم گوش من بشنود و بس

بر لباس دین طراز شرع رالفظ و کلکش بود تار و پود و بس

مهدی دین بود لیکن چون مسیحبر دل بیمارم او بخشود و بس

جاه و جانی بس به تمکین و حضوربر تن و جان من او افزود و بس

گرچه در تبریز دارم دوستاندوستی جانی مرا او بود و بس

بعد از او در خاک تبریزم چکارکابروی کار من او بود و بس

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О судьбе